Make your own free website on Tripod.com

DE DONKERE NACHT VAN DE ZIEL

  ECHTE LEVENSERVARINGEN

 

Het verhaal van Pam..

Ik wist niet wat de Donkere nacht van de ziel was tot ik erover las op deze website, ongeveer een jaar geleden. Op dat punt zat ik erin voor ongeveer vier jaar. Toen ik de beschrijving las, sprak het me zo aan dat ik overmand werd met emoties. Ik dacht dat niemand anders hetzelfde van mij ooit ervaren had. (ego).

Ik was een student in de metafysica en verkende mijn spirituel pad reeds vele jaren. Ik werd een Reiki healer en master. In mijn vrije tijd stak ik vele uren per week in het werken met zieke mensen door te helpen in emotionele steungroepen en bij cliënten te zijn (eerder vrienden) in het ziekenhuis terwijl ze de overgang maakten van het ene leven naar het andere.

Ondertussen had ik een heel succesvolle carrière in zaken. Ik klom naar een verantwoordelijk niveau en brak door het glazen plafond. Ik had uiteindelijk een gezond inkomen en voor het eerst in mijn volwassen leven voelde ik financiële zekerheid. Ik was een ongehuwde moeder sinds 1976 en in die tijd was mijn dochter op college, alles scheen goed voor mij. Ik hield van mijn job, verdiende veel geld, had een passionele relatie, ik leefde aan een baai met dolfijnen in mijn voortuin. Ik kon letterlijk van mijn patio stappen en met hen in het wild zwemmen. En dat deed ik. Ik voelde me gezegend en dankbaar ik was elke dag vol ontzag.

Ik geef je een klein stukje van mijn achtergrond omdat ik dacht dat ik op het juiste pad was en dat ik goddelijk beschermd werd. Ik denk dat dit ook mijn ego was.

Het was gedurende die tijd dat ik de Heilige Geest in mijn leven uitnodigde. Ik bestudeerde de Cursus in Wonderen in een formele klas. Ik had een wekelijks meditatiegroep bij mij thuis. Ik bestudeerde de Opgestegen Meesters... Ik had vele wonderbaarlijke ervaringen. Ik voelde dat God me bevestiging gaf.

 

Een telefoontje draaide mijn leven ondersteboven. Ik werd gedegradeerd en moest overstappen naar een andere stad (niet doordat ik iets verkeerd deed). Ik deze nieuwe stad ervaarde ik een aanranding op mijn werkplaats.

Alles begon te ontrafelen. Ik raakte verwikkeld in een reusachtig rechtsgeding tegen een grote internationale onderneming gedurende 3 jaar. Gedurende die tijd ervaarde ik meer en meer verlies. Ik verloor vrienden en de steun van sommige familieleden. Ik verloor het rechtsgeding en al mijn geld. Ik werd bankroet verklaard. Ik verloor mijn relatie. Ik verloor één van mijn beste vrienden in een auto-ongeluk. God was me vergeten. Ik voelde me alsof ik alles verloren had, maar ik had nog mijn appartement en ik had een job waar ik niet van hield.

Ik was vast besloten om vooruit te komen, ik probeerde naar antwoorden te zoeken. Ik voelde dat ik gestraft werd door het Universum. Wat had ik verkeerd gedaan? Ik had aan mijn spiritueel pad gewerkt en probeerde niet door mijn ego te leven. En toch voelde ik dat ik voor iets gestraft werd. Ik vertel je dit allemaal omdat dit de manier is waarop het ego probeert ons als slachtoffers te beschouwen. Ik veronderstel dat er hier een stuk karma in zit ook.

Dan keerde het nieuws van mijn rechtszaak zich tegen me op mijn nieuwe job en ik werd ontslagen. Ik zwoegde om een andere job te vinden in dezelfde stad omdat mijn dochter daar leefde en dat ze een kind verwachtte binnen drie weken. We hadden aan het helen van onze relatie gewerkt en dat meende veel voor mij. Ik kon niet tegen nog meer verliezen.

Mijn geld was op en de interviews die ik had mislukten allemaal. Opnieuw zat mijn rechtzaak achter me aan in deze industrie. Ik kon anderen industrieën niet overtuigen dat mijn mogelijk en ervaringen overgedragen konden worden. Mijn leeftijd was ook een factor. Ik leefde in een hoogtechnologische stad met 'twintigers' die dachten dat mensen met ervaring te veel bagage met zich meedroegen.

Plotseling moest ik mijn appartement opgeven en verhuisde ik naar een ander stad om voor het eerst na 35 jaar terug bij mijn moeder te gaan leven. Ik moest alles achterlaten, behalve mijn kleding, mijn kat, mijn voertuig en mijn computer. Dit gebeurde in de zomer van 2000. Ik ervaar nu reeds 5 jaar de 'donkere nacht van de ziel'. Alles waar ik voor werkte is weg. Was het niet van mijn moeder, dan was ik een dakloze.

Wat ik leerde over de Donkere Nacht van de Ziel is dat het om de dood van het ego gaat, de dood van de angst en de dood van de angst voor de dood. Het gaat over volledig in mijn hart, geloof en vertrouwen zijn. Het is een afspraak die ik gemaakt heb met God voor ik in dit leven kwam zodat ik mijn ziel kon versterken. Het is een nederige ervaring. Ik denk dat het ook over vergeving gaat.

Ik moest oog in oog komen te staan met elke angst die ik had. Ik moest door mijn verliezen blijven leven. Ik voelde me vaak door God verlaten. Ik voelde me alleen en afgezonderd. Ik was bedroefd en heb geweend en gekrijst en Satan berispt. Ik heb gebeden en gemediteerd. Ik heb gevisualiseerd en geaffirmeerd. En toch bleven de verliezen komen. Elk verlies is een dood. Ik leerde naar hen kijken zonder angst en met vrijheid. Ik bleef bidden en mediteren, ik bleef van God/Spirit houden, zelfs in mijn donkerste momenten, waarin ik me zo alleen voelde.

Als we vragen aan de Heilige Geest om in ons leven te komen worden we genoodzaakt om vormen los te laten. Ik deed niets verkeerd, maar ik had gekozen voor een sneller  spiritueel pad. Mijn zeil weet wat ik weet en wat ik nodig heb.

Ik had onlangs een ervaring door te  kijken naar een vlinder. Hij vloog naar het licht aan het plafond en probeerde vandaar weg te vliegen. Hij kon niet door die barrière maar hij was zo gefocust op dat ene plekje dat hij niet zag dat alle deuren en ramen openstonden en dat hij gewoon kon wegvliegen. Ik probeerde hem naar beneden te krijgen zodat hij de alternatieve wegen naar de vrijheid kon zien, maar hij bleef terugvliegen naar dat ene kleine plekje. Ik realiseerde me dat wij zoals vlinders, en dat de engelen, gidsen en Spirit ons roept om terug te kijken en uit te kijken naar andere keuzes. Zij willen dat we slagen en vrij zijn. Wij moeten de boodschappen leren horen en herkennen.

Ze hebben me gezegd dat dit ooit ten einde komt. Ik weet niet wanneer of hoe. Ik denk dat het belangrijk is voor degenen van ons die op het spirituele pad zijn om onze 'bereidwilligheid' te tonen aan God/Geest om te leren en ons over te geven. Ik leer en probeer dit nog steeds.

Mijn advies voor jou is om hier aandacht aan te geven. Leer zoveel je kan terwijl de illusies afgepeld worden. Leer anders gaan kijken. Hou van God en zend Hem gebeden van dankbaarheid.

 

UPDATE...

 

11/11/01 

11:11 A.M.

Sinds in de eerste keer schreef over mijn DONKERE ZIELENACHT ervaring in Augustus 2000 is er nog meer gezuiverd.

Zoals ik hierboven al zei, ik landde bij mijn moeder thuis met mijn kat, mijn computer, mijn kleren en mijn auto. Ik spaarde een paar dingen die belangrijk voor me leken, familiefoto's, kristallen, schilderijen, enz. Ik had het in dozen ingepakt en liet het achter in mijn dochters huis.

Na drie maand in deze nieuwe ervaring had ik een job die amper boven het minimumloon lag, maar het stelde me in staat om mijn maandelijkse rekeningen en mijn auto te betalen. Ik kon mijn auto afbetalen. Het IRS kondigde aan dat ze mijn boekhouding zouden controleren en een jaar later stelden ze vast dat ik 4000 dollar belasting moest betalen. Mijn CPA had altijd mijn belastingen behandeld en hij had de kracht van  gevolmachtigde voor mij, dus ik was heel verward dat dit kon gebeuren. Dan ging mijn computer stuk. Ik kon me een nieuwe veroorloven op maandelijkse afbetaling. Maar ik raakte niet vooruit.

Mijn ervaring in mijn moeders huis moest het me mogelijk maken om een veilige plaats te hebben om te wonen, een job te hebben en uit de schulden te raken zodat ik opnieuw kon beginnen. Het was haar uitnodiging. Het draaide erop uit dat ik moest beseffen dat mijn moeder mentaal ziek is (ze is passief, agressief  en persoonlijk in de war) en alcoholiste,  verslaafd aan woede en seks. Het moeilijkste om onder ogen te zien was dat ze altijd zo geweest was. Ik werd voortdurend in de weer om te zoeken naar een 'echte' job zodat ik voor mezelf kon zorgen. Maar er gebeurde niets. 

Dan ondervond ik dat mijn moeder mijn mail en telefoon onderschepte wanneer ik aan het werk was. Ik moest een postbus openen en moest de telefoon van andere mensen gebruiken voor mijn rekening. Zij was woedend omdat ik daar was, maar ze wilde niet dat ik wegging, want dan zou ze haar doel kwijt zijn om woedend op te worden. Dat is een deel van haar ziekte. Ze saboteerde al mijn pogingen om op mijn eigen benen te staan en te vertrekken. Ze zocht in al mijn dingen en ik zo moest een kleine opslagruimte zoeken. Ze zei tegen mijn zus dat ze opzettelijk mijn computer stukgemaakt had omdat ze er jaloers op was. Mijn kat was 19 jaar oud, maar nog steeds in goede gezondheid. Athena was speels, hartelijk en at gezonde voeding. Ik moest uit de stad v oor een week en toen ik terug thuis kwam was mijn kat heel ziek. Ik haastte me naar de dierenarts en hij zei dat ze vergiftigd was. Ik moest haar doen inslapen. Dit was een hartbrekende verlies voor mij, maar het was nodig voor mij dat ik mijn ogen opende. De week erop pleegde een goeie vriend zelfmoord en de week erop moest mijn zus haar hond doen inslapen. Ik ging in therapie.

Mijn therapeute was zo gealarmeerd door mijn levenssituatie en de bedreigingen dat ze me aanspoorde om niet meer naar 'huis' te gaan, maar te gaan leven in een huis voor daklozen. Toch bleef ik nog 3 maand en probeerde heel hard om een job te vinden om voor mezelt te kunnen zorgen. De ziekelijkheid van mijn moeder werd van langs om bizarrer. Ik besefte op een zondagnamiddag (9/9/01) dat ik moest vertrekken. Een vriendin regelde een soort 'interventie' van 4 mensen die die namiddag mijn computer en bureau kwamen halen, ze wierp mijn kleren in mijn wagen, ze gaf me een beetje geld, en ik was daar weg.

Ik reed terug naar de stad waar mijn dochter en vrienden woonden. Ik eindigde aan de deur van een vriendin. Zij en haar man namen me in hun huis.

De volgende dag kreeg ik een jobvoorstel van de winkel waar ik werkte voor ik bij mijn moeder ging leven. Mijn dochter hielp me aan een interview bij haar vorige werkgever en ik kreeg nog een jobaanbod. Ik aanvaardde deze betrekking en werd gezegd dat de training op 17/9 zou beginnen. Het betaalde niet veel, net als mijn vorige werk.

Dan kwam 11 september 2001. Ik realiseerde me heel snel dat er duizenden zielen zouden zijn die met me zouden willen ruilen in een oogwenk. De wereld is voor altijd veranderd en het enige wat we hebben is NU. Het zit in mijn hart. Ik realiseerde me ook dat ik grenzen moest trekken en eerst aan mezelf moest denken. Ik kon vergeven.

Zes weken nadat ik met mijn nieuwe werk begonnen was vond ik een appartement. De dingen begonnen te stromen voor mij nadat ik het huis van mijn moeder verlaten had. Terwijl ik hier mijn update zit te schrijven ben ik vervuld met ontzag en dankbaarheid.

Mijn dochter en mijn zus en mijn vrienden kwamen met geschenken aan. Ik had een bed! Ik had een divan. Ik had vaatwerk en potten en pannen. Ik had handdoeken en lakens. Ik had een koelkast met gezond voedsel. Ik had een kachel, een wasmachine en een droogkast. Ik had mijn familiefoto's, mijn kristallen, mijn schilderijen, een bijbel, een Cursus in wonderen, en andere boeken die ik waardeerde. Ik ervaarde vrede en harmonie. Ik ervaarde liefde en steun. De energie was veranderd.

Mijn leven is nu veel bescheidener. Ik besef dat God met en voor ons schept. Als we beseffen dat e rmaar één doel is, God de Goede Almachtige, dan aanvaarden we dat al het andere een illusie is om onze aandacht weg te trekken van ons heilige zelf. Ik heb de Waarheid geleerd. Ik voel me verbonden met alle leven en alle mensen. Wij zijn Een.

Ik zal het halen. Ik kijk nog steeds uit naar een beter betaalde positie. Ik heb medicatie nodig en tandverzorging. Ik moet dingen laten doen aan mijn auto. Ik wil financiëel gemakkelijk zijn. Ik moet mijn IRS betalen.

Ik weet niet of ik gratie gekregen heb, of dat er nog meer gezuiverd moet worden. Al wat ik kan doen is mijn geloof versterken. In mijn donkerste en meest angstige momenten in mijn moeders huis bleef ik schreeuwen naar God dat ik niet ging opgeven, ook al voelde ik dat Hij/Zij me opgegeven had.

Ik realiseer me, dat al mijn keuzes, ook mijn rechtsgeding en benedenwaartse spiraal om mijn moeder draaiden. Ik moest in de duisternis geworpen worden met haar om het Licht te zien. Ik praat nu niet meer met haar omdat ik eerst mezelf wil helen en mezelf waardig wil weten. Ik zend haar af en toe een briefje dat ik gezond ben. Mijn zuster heeft haar gezondheid op zich genomen. Ik ben dankbaar en ik ben beschermd. We zullen zien waar dit nieuwe pad me brengt.

Terug      Home