Make your own free website on Tripod.com

EEN GEDICHT OVER DE DONKERE NACHT  

 

       De Donkere Nacht van de Ziel

Christine Fitzgerald

      

Hoop verdampt als een kleine eenzame druppel water

onder de verzengende hitte van de middagzon.

Zijn onvindbare kwaliteit spiet naar het toevallige moment

en dan komt de duisternis nogmaals naar beneden als een zware drijvende klok.

Leven en dood worden een, rusten samen in dezelfde tijd

in het gespannen en beladen fysieke lichaam.

Uiterlijke schijn blijft over,

alleen de duisternis van de nacht kan de stilte horen gieren

die vanuit de diepste schuilhoeken van het wezen komt.

Rustig, traag, bijna opdringerig slaat de vernietiging toe.

De gil is versplinterd en kan niet langer gehoord worden,

zelfs niet door de ellendige stakker die de eerste kreet hoorde.

De dood wordt een levend, aanlokkelijk wezen,

zijn uitgestrekte armen schijnen een welkom,

een bevrijding, een nieuw begin.

Hij wekt met valse beloften, paniek begint,

zo subtiel dat het niet eens waargenomen wordt;

maar de stille schreeuw komt terug en neemt een andere toon aan.

De stem van het leven schreeuwt nu en

de ziel begint de donkerte van zijn nacht op te heffen.

Eerst wordt het licht traag en vluchtig gezien,

geduld is de langste les.

Zacht worden de ongelijke delen tesamen getrokken

en de hoop schijnt helder aan de horizon.

Herbouwd en verniewd komt een veranderd persoon naar boven in de wereld,

gesterkt door tegenspoed, wijzer door ervaring,

mededogender door beproeving.

De jankende stakker die eens een kind was is volgroeid, ziet door andere ogen

en verandert traag in overeenstemming met de verworven wijsheid.

Degenen die een grote slok van het levens valse nectar dronken

kunnen ten dienste staan van de toekomst als ze alleen maar willen kijken

in hun binnenste en het juweel zien dat reeds schittert

en letten op degenen die wachten op hun liefdevolle attentie.

 

Terug      Home