Make your own free website on Tripod.com

DE DONKERE NACHT VAN DE ZIEL

 

LEVENSECHTE ERVARINGEN      

 

Sharon's verhaal (uit Brittanië)...

 

Deze ervaring gebeurde zeven jaar geleden. Ik heb veel opgebouwde angst en andere angsten, conflicten en rare taferelen naar buiten gebracht, zodat je de kern van mijn ervaring kan krijgen.

Mijn laatste dag aan de universiteit was niet zo prettig net zomin als mijn drie jaar daar. Geen toekomstplannen, geen idee wat ik zou doen en mijn vriend trapte het af met een andere vrouw en verliet de party voor mijn eigen ogen. Ik huilde drie dagen, niet wetend wat te doen of waar naartoe. Ik bleef mijn bagage inpakken samen met mijn andere huisgenoten. Moeder en vader boden me aan om terug naar huis te komen, dus ik reisde naar het andere eind van het land om bij hen te blijven. Mjin vader werkte en  moeder schreef de wet voor op haar controlerende manier, dus ik vertrok, zoals gewoonlijk. Ik ging naar mijn neef aan het andere eind van het land, ik kende hem niet al te goed, maar mijn broer leeft bij hem, dus dat kon ok zijn. Mijn broer was niet gelukkig om me te zien, mijn neef werkte de hele tijd. Ik was heel alleen, kon geen werk vinden. Ik belde mijn ex-vriendje die me juist 'gedumpt' had. Ik gaf er niet om dat mijn moraal zo laag was, ik had iemand nodig. Hij kwam me bezoeken met een gemeenschappelijke vriend die Paul heette. Het was een vreemde tijd. Nadien ging mijn ex vriendje zijn nieuwe vriendin bezoeken en Paul ging terug naar mijn oude universiteitsstad waar hij woonde. Paul was geen student, ook nooit geweest. Hij was werkeloos en nam drugs en had een slechte naam omdat hij alcohol stal en kleine, waardevolle artikelen wegnam uit de huizen van zijn 'vrienden'. Hij had al een paar keer in de gevangenis gezeten.

Ik bleef achter in het huis van mijn neef en werd alsmaar eenzamer. Paul telefoneerde: 'Kom af, ik heb wat LSD.' Ik dacht, wat maakt het uit, ik heb niets te verliezen.

Een drie uur durende treinreis. Net voor ik op de trein stapte was er iets wat me vertelde dat ik niet moest gaan, maar ik deed het toch. Ook al had ik er geen goed gevoel over. Ik nam de LSD die nacht toen ik aankwam in een heel vervallen huis met een paar huurders, tegenover het politiekatnoor. Heel erg bespraakt. Vier uur later was ik goed en wel ondergedompelt in het drama van de donkere nacht van mijn ziel. Ik kan de paniek, de angst, de verwarring, het gebrek aan controle, de isolatie, de krankzinnigheid en de pijn van in een open gevangenis te zitten niet beschrijven. Het maakte niet uit hoe ik me draaide of hoe ik probeerde te voelen, ALLES was dood en levend op hetzelfde moment. Er was bewustzijn maar geen liefde, en het was armzalig en treurig met een verschrikkelijk gevoel van schuld en spijt. TE LAAT, je bent te laat om het nu nog te veranderen. Ik was dood, alleen in het universum, maar zo bewust. Ik kon mijn lichaam niet zien en voelen. Het voelde alsof ik daar een eeuwigheid was, eeuwige foltering. Ik was alleen maar mijn gedachten. Ik besefte dat ik er niet uitraakte, dat ik ergens vastzat in een plan, en dat niemand wist waar ik was! De energie op die plaats zo krachtig en het was alsof ik de kracht van de aarde voelde en hoorde. Ik moest vechten voor mijn leven omdat ik aan me voelde trekken alsof ik in een levensoverzicht kwam en mogelijks in een nieuwe incarnatie. "OH MIJN GOD." Door de verzameling van door elkaar rollende, chaotische, afschrikkende gedachten en gevoelens was het enige woord die altijd terugkwam en dat was 'God'. Het was beangstigend

'Ik moest om God roepen want hij is mijn enige hoop, maar zal hij me horen? En wat als ik roep en hij bestaat niet, of er gebeurt niets? Hoe lang zal ik hier zijn? Zal ik voor de rest van mijn fysieke leven in een instelling zitten, terwijl mijn geest hier gevangen zit?'

Ik verzamelde al mijn energie en kracht en schreeuwde en gilde vanuit het diepste van mijn wezen. Ik was zo oprecht, zo verlangend, zo wanhopig.

"GOD, GOD HELP ME ALSJEBLIEFT, IK WIL NIET STERVEN, IK WIL LEVEN, HET SPIJT ME, HET SPIJT ME ZO. IK ZAL HET NOOIT MEER DOEN."

Mijn bewustzijn kwam meteen terug. Ik kon beweging voelen in de vaatjes van wat ik als mijn hoofd voelde. Er trilde vloeistof door kanalen. Mijn hoofd verbeterde en ik opende mijn ogen en ik was terug in mijn lichaam. Iemand hield mijn hand vast. Het was Paul die daar stond te snikken. Ik zei: 'Wat is er gebeurd?' Hij zei: 'Ik heb je hel gezien.'

We stonden buiten het huis, tegenover het politiekantoor, het was stil en donker. God weet hoeveel geluid ik maakte, of misschien maakte ik wel helemaal geen geluid. We gingen snel terug naar binnen. Ik had nog 7 uur helse ervaringen, maar ik leerde meester te worden over mjn angsten en nam verantwoordelijkheid voor mijn handelingen. Ik werd me bewust van KEUZES, maar het was een angstig gevecht om mijn klein beetje gezondheid en normaalheid te behouden. Toen Paul en ik tegen de morgen genoeg hersteld waren en de angst bezonken was erkenden we beiden dat we op een plaats geweest waren zonder ziel... dus ik forceerde mezelf om hem een knuffel te geven ook al was ik bang van die man. Ik begon te leren hoe ik van mezelf en van anderen kon houden.

Toen ik door deze ervaring ging wist ik dat het iets was dat ik waar ik op aanstuurde, waar ik door moest, hoe dan ook. Het was hels. De volgende dag, toen het effect van de drug uitgewerkt was en ik me weer menselijk voelde was ik een jonge vrouw in shock. Zelfs nu ben ik nog verdoofd door die ervaring. Ik sliep drie nachten bijna niet. Ik dreef in de wolken en ik moest me af en toe rechtopzetten en mezelf knijpen en bijten om te weten of ik in mijn lichaam was. Tijdens de dag was ik blij om eenvoudige dingen zoals een plas of blauwe plekjes aan de hemel. Ik ging naar de kathedraal en riep tot God en bedankte hem omdat hij daar was toen ik hem het meeste nodig had. Ik was nieuw. Iemand gaf me eens deze gedachte... Stel je een ijsblokje voor in een glas water. Jij bent dat ijsblokje. Omdat je je bewust bent dat je een ijsblokje bent ben je er vol van. 'Ik ben koel, mooi en uniek.' of je bent er leeg van: 'Ik heb geen betekenis, ik ben alleen, zonder uitstraling.'

Het water, is God. Hij is in jou, overal om je heen, boven en onder jou en jij bent niet anders dan God.

"Goddelijkheid is je enige waarheid, besef dit en je bent vrij."

Ik ben nog steeds aan het leren over mezlef en ik heb pijnlijke ervaringen, onderga angsten en verdriet, maar ik leer van dit alles. Ik ben me bewuster van mijn zwakheden en waarom ik de fouten bega die ik maak. Ik probeer mezelf en de relatie met mijn moeder te helen. Ik probeer mensen te hlepen als ik kan en als ik niets te geven heb probeer ik goed te zijn voor mezelf tot ik nodig ben in de wereld. Ik bid, ik mediteer voor God en Liefde en ik probeer altijd de juiste vragen te stellen. Zoals: 'Hoe kan ik leren van deze pijn, van deze negativiteit van dit ongemak of van het gebrek aan vrede die ik voel?' 'Wat heb ik nodig om me bewust te zijn van mezelf?' of 'Wat moet ik doen om mezelf te veranderen?'

Ik voel diep in mijn ziel dat mijn hele leven opgedragen is om op mijn eigen kleine manier, van de wereld een betere plaats te maken ... ik doe het voor God en als ik sterf kan ik niet zonder hem.

Als er één ding is dat ik geleerd heb is dat pijn de grooste leraar is als je een les niet leert en dezelfde fouten steeds weer opnieuw maakt. Ik hoop dat we als menselijke familie onze les zullen leren van rechtvaardigheid en vrede voor het voor ons allen te laat is en er geen wereld meer is.

Als je contact met me wil opnemen om energie te delen of als ik je kan helpen, mijn emailadres is... 
missephton@yahoo.com

of als je geen engels kan schrijven, kan je ook mailen naar fromthestars1@hotmail.com, dan vertaal ik het en stuur het op naar Sharon, discretie verzekerd.

Terug           Home